_{محبت بهترین چیز را برای معشوق خواستن است حتی به قیمت از دست دادنش}

 _{مادری بود و کودکی داشت. کودک معشوق مادر و خود عاشق او بود ...مادر روشن بین بود و حکیم و عارف. مادر توان دیدن چیزهایی را داشت که دیگران فاقد آن بودند. او درک عمیقی از زندگی داشت و چشمانش نه آنگونه که دیگران می دیدند به زندگی نگاه می کرد...}

_{کودک به مرور بزرگ و بزرگتر می شد. مادر او را می دید که در این دنیای پرفسانه و پرهیاهو، کرم ها و زالوهایی به بدن او می چسبند و از خون او تغذیه میکنند. کودک در دنیای کثیفی به سر می برد. زندگی اش از مسیر درست خارج شده بود. او بجای عشق و اعتماد به مادر به مارهایی زهری علاقه نشان می داد و به افرادی از جنس شیاطین اعتماد می کرد. کودک بجای ارتباط با مادر و تعلیم گرفتن از او، خود را به دستان دیوانه صفتان و گمراهانی سپرده و با آنان خوگرفته بود. مادر براستی نگران کودک عزیزتر از جانش بود و با تمام این احوال مادر می دانست که دل کودکش صاف و مهربان است.مادر از طرق مختلف سعی می کرد تا به کودک هشدار دهد بلکه به اشتباهاتش پی ببرد. او توسط افراد مختلف برای کودک پیغام می فرستاد و از طرق مختلف سعی می کرد کودک را آگاه کند تا زالوها را از بدن جدا کند. بسیار با او حرف میزد اما دریغا که گوشهای کودک پر از هیاهوهای این دنیا بود. سر و صداهای اطرافش نمیگذاشتدند تا صدای مهربان مادر به گوشش برسد. مادر وقتی می دید که کودک صدایش را نمی شنود به پشتش می زد و او را تکان می داد تا بلکه متوجه حضور او شود اما کودک به سرفه می افتاد و گاه شکایت می کرد که مادرش او را می زند. کودک به خاطر عملکرد نادرستش بیمار می شد و مادر نیز گاهی به بیماری او دامن می زد تا شاید او را متوجه اشتباهاتش کند.مادر بارها به کودک گفته بود که زمان تنگ است و محدود. فرصت چندانی برای آزمون و خطا نیست. بارها به او یادآور شده بود که انرژی کودک در حال تحلیل رفتن است و باید سریعا زالوها را از بدنش جدا کند و روابط انرژی خورش را کنترل کند. اما کودک غرق در باتلاقی بود که خلاصی از آن براحتی امکان پذیر نبود. و کودک نیز تغییری در روند زندگی خود ایجاد نمی کرد. او فراموش کرده بود که زندگی حقيقي، با مادر بودن است فراموش کرده بود که آرامش او در آغوش گرم مادر است. مادر همه کار کرده بود اما کودک به یاد نمی آورد. مادر عاشق کودک بود پس براستی چه کاری می توانست برای او انجام دهد؟ آیا به زور متوصل شود؟ آیا کودک را رها کند؟او می توانست اجازه دهد تا کودک مسیر غیر عادی زندگیاش را طی کند. او می توانست اجازه دهد تا زالوها به او بچسبند و از خونش تغذیه کنند. خیلی ها به مادر خرده می گرفتند که چرا کودک را آزار می دهد و نمی گذارد زندگی اش را بکند؟}

_{چرا نمی گذارد از زندگی اش لذت ببرد؟ چرا مدام با موانعی که سر راهش می گذارد می خواهد به او تذکر بدهد؟
اما براستی محبت کدامیک حقیقی تر است؟ آنهایی که می خواهند کودک را رها کنند تا راحت باشند یا مادر که می خواهد راحتی را از کودک}

_{سلب کند تا او را متوجه مشكلش نمايد ؟}

_{مادر برای کودکش رهایی می خواهد. رهایی از شر زالوهای خونخوار و کرمهای انگل دار. رهایی از بدبختی و اسارت. مادر برای او آرامش حقیقی می خواهد نه لحظه های به ظاهر خوش و در باطن ناخوش.مادر از رنج کودکش بیش از همه رنج می برد. او برای کودک بیش از همه نگران است و غصه می خورد. اما محبت او حقیقیتر از همه است و می داند که محبت یعنی: بهترین را برای کودک خواستن حتی به قیمت درد کشیدن او. حتی به قیمت از دست دادن او. کودک در چنین وضعیتی برای مادر همچون کسی است که از دره ای پر از آتش آویزان شده است و مارهای زهرآگینی در قهقرای دره انتظار طعمه خود را می کشند. مادر برای نجات او، به هر طرف لازم باشد او را می کشد. هر ضربه ای لازم باشد به کودک وارد می کند تا از دره آتش نجاتش دهد. اما مادر قصد دارد ابتدا روح کودک را نجات دهد پس ممکن است در این فرایند حتی جسم آزار ببیند اما در قانون عشق مادر جسم چندان مهم نیست بلکه روح است که اصل و اساس زندگی کودکش است. روح است که گوهر و مایه حیات اوست. پس مادر با تمام وجود سعی می کند تا روح کودک را نجات دهد. ای کاش کودک شکرگزار مادر باشد.}